ย่างเข้าฤดูร้อนอีกแล้ว...

นาฬิกากำลังแสดงเวลาว่า เราเดินไปกับโลกที่หมุนไปเรื่อยๆ เปลี่ยนฤดูไปตามสามัญของเมืองร้อน ก่อนฤดูร้อนอย่างแท้จริง พอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆลืมตาหันไปมองรอบด้าน มักจะทำให้รู้สึกเหงาๆ เวิ้งๆ อย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียว  ต้นไม้ ใบหญ้าต่างแย่งกันแข่งให้ตัวเป็นสีน้ำตาล แม้แต่ใบไม้ที่เคยมีสีเขียวสดยังค่อยๆ แห้ง ก่อนปลิดตัวร่วงลงพื้นและนอนนิ่งไปกับ กองใบไม้แห้งกรอบอีกหลายร้อยใบ

ฤดูเหงานี้ เหมือนจะทำให้ทุกปีในเวลานี้มีความรู้สึกเวิ้งว้าง มากกว่าทุกฤดูโดยเฉพาะฤดูที่ฝนปรอย ซึ่งเรามักจะบอกตัวเองให้เหงาอย่างไม่มีสาเหตุ  แต่พอทุกอย่างรอบๆตัวเป็นสีน้ำตาล แห้งๆ จะเป็นอัตโนมัติที่อยากลุกขึ้นมาเปิดเพลงฟังไล่อาการเบื่อๆ เซ็งๆ บางทีก็อยากขับรถออกนอกเมืองไปไกลๆ ก็ไม่แปลกนักที่เราจะเลือกทำอย่างนั้นแบบไม่มีเหตุผล เหมือนกัน...

เมื่อตอนเป็นนักศึกษา...หอพักในมอ ทุกๆคนกำลังหมกมุ่นอยู่กับกองหนังสือกองโตในช่วงสอบ จนไม่มีเวลาหันมองรอบๆ พอรู้ตัวอีกทีนึง ก็ถึงเวลาแยกย้ายกันกลับบ้าน เหลือแต บรรยากาศแห้งๆ บวกกับความเงียบที่ต่างคนต่างทิ้งไว้อย่างนั้น และเหลือแต่ถนนไร้ชีวิตเพราะไม่มีคนสัญจรพลุกพล่านอย่างเก่า...และนี่แหล่ะมั้ง ที่ทำให้ช่วงนี้เหงาเข้าถึงหัวใจได้อย่างง่ายๆ

บางที ถ้าทำใจยอมรับมันอย่างง่ายๆ ความเหงาก็เป็นช่วงนึงที่ทำให้เราเรียนรู้กับจากลา เฉกเช่น ใบไม้ปลิดขั้ว แบบไม่มีวันกลับเป็นแบบเดิม แม้ต้นไม้จะเหลือแค่กิ่งก้านกับ...ใบไม้ใบสุดท้าย...

และ...จะเป็นไรไป ถ้าวันใดเราเหงาเพราะไม่เหลือใครเลย ฤดูฝนจะเข้ามาให้เราได้ชุ่มชื่นอีกที ตราบที่เราเดินไปกับโลกที่ยังหมุน เราจะเหงาแค่เพียงบางช่วงของชีวิตเท่านั้นเอง...

...ไม่ใช่ทั้งชีวิต