กระเผลกขาเดินเดียวดายเพียงลำพังตั้งแต่เด็ก
สู้กับโลกกว้าง ที่โหมกระหน่ำคลื่นปัญหา
โถมเทเข้าใส่  อย่างไม่แยแส ว่าเราจะยืนสู้แบบนั้น
เพียงลำพัง...ได้สักกี่น้ำ
...มาถึงวันนี้
จากการยืนหยัดสู้กับคลื่นเหล่านั้น
ทำให้เราแกร่งขึ้นมาได้จนไม่รู้สึกกลัวอะไรอีกแล้ว
..ขณะเดินก้าวต่อไปนั้น ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าลืมอะไร...หันกลับไปมองอีกที
เราไม่ได้ก้าวเท้า เพียงเพราะเราเองเพียงลำพังนี่นา
มีเพื่อนคอยเป็นหลักค้ำเราอยู่นั่นไง!!!!
ไอ้หนุ่มเพื่อนรัก
ไอ้หมาเพื่อนซี้
เพื่อนออมแสนสวย
เพื่อนปอนด์ชนะเลิศ 
คุณนายโสรยาผู้เป็นที่สุดในโลก
ไก่เพื่อนโก๊ะกัง 
น้องแอ๋วน้องสาวแสนน่ารัก
 
และอีกนับร้อยกำลังใจ


โอยย....มีอีกมากมายนับไม่ถ้วน
ขอบคุณนะคับ
ขอบคุณจริงๆ